อยู่อย่างเจียมตนแม้จนยาก

หาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องด้วยหว่านไถ

แค่พออยู่พอกินก็พอใจ

มิเคยหวังพึ่งใครให้รำคาญ

     อยู่กับความจริงสิ่งรอบข้าง

ละวางความละโมบแต่ละด้าน

ดำรงวิถีแบบโบราณ

สืบสานบรรพชนคนชาวนา

     อยู่อย่างที่เคยเป็นเคยยึดถือ

พึ่งสองมือสองตีนที่หยาบหนา

แม้จะอยู่อัตคัดบ้างบางเวลา

แต่หนังหน้ายังบาง , มียางอาย

ที่มาบทกวี   ฝุ่นฟ้า ธุลีดิน  : ประพันธ์   จากนิตยาสารสารคดี ฉบับที่ ๓๑๔ เมษายน ๒๕๕๔

ที่มาภาพ : ชนบทไทย จาก http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=klongrongmoo&month=04-01-2009&group=7&gblog=10

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s