หอยขม:เจ้าหนีร้อนมาพึ่งเย็น
>>>> เป็นความโชคดีที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติในท้องทุ่งนา ในวันหยุดของผมที่ได้ว่างเว้นจากการทำงานในเมืองที่มีแต่ความร้อนอบอ้าว หลากหลายปัญหาเสียจริงๆ
>>>>พักผ่อนในวันที่สบายๆ ตื่นเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ต้องเวลาราชการมากำหนด เต็มที่กับการสูดอากาศที่เชื่อว่าบริสุทธ์กว่าในเมืองให้เต็มๆปอด มองไปรอบที่มีแต่สีเขียวของใบไม้ที่ไหวอยู่ตลอดเวลา กลับมามองใจที่ได้พักผ่อนอยู่กับตนเองเฝ้ามองความคิดที่ไม่ต้องยุ่งเหยิงยึดติดกับอะไรมากนัก ช่างสุขใจเสียจริง ลมพัดผ่านแผ่วเบาหรือกระทบผิวแรงๆบ้างในบางคราว “ธรรมชาติสัมผัสได้จริงๆ” ก็อย่างนี้แหละ เย็นสบายอย่างกับอยู่ในห้องแอร์ที่เดียวเชียว
>>>>ยามเย็นวันพักผ่อนเช่นนี้เมื่อดวงอาทิตย์อ่อนแสงก็เหมาะที่จะเดินอย่างช้าๆ ลมพัดสบายๆ มองยอดหญ้าที่เสมือนคอยต้อนรับผู้มาเยือนอยู่เสมอ กางเกงเลกับผ้าขาวม้าหนึ่งผืนก็ครองตัวให้เดินไปในท้องทุ่งอย่างไม่ต้องอายใคร โทรศัพท์ทิ้งไว้ที่บ้านใครจะโทรมาก็ช่างฟังเสียงนกร้องเป็นเสียงเรียกจากธรรมชาติ
>>>> เดินสู่ท้องนาที่เริ่มฤดูการหว่านไถอีกครั้ง ก่อนที่ฝนจะมาก็ตระเตรียมการไว้ต้อนรับฝนที่จะมาประพรมให้ชุ่มฉ่ำ

ดินแห้งเสียเหลือเกิน เกินกว่าที่ข้าวจะงอกออกรากลงไปได้ ชาวนาจึงได้แต่เพียงใช้จอบกำจัดกอข้าวที่ลงรากหรือกอใหญ่ๆออกเพื่อที่จะเวลาไถ ดินจะได้แตกและเล็กลงง่ายขึ้น

>>>> เดินชมไปเรื่อยเปื่อยก็มองไปเห็นเปลือกหอยเชอรี่กองอยู่หัวคันนาเต็มไปหมด เออ!! นี่คงฝีปากนกคูด หรือนกกระปูดในภาษากลางเป็นแน่แท้ เดินไปแล้วก็ลงไปสนทนากับคุณตาชาวนาที่ขมักเขม้นกับจอบและกอข้าวอยู่นั้นก็ทักทายด้วยอัธยาศัยไมตรีอย่างชาวบ้านท่ากเหง้าบรรพบุรษชาวนาเหมือนกัน “นาปิ้งนี้” (แปลงนี้) เป็นนาในที่ลุ่มต้ำที่สุดเพราะมันจะมีน้ำขังและแห้งหลังสุด กุ้งหอยปูปลาต่างๆ ก็มาอยู่ที่นี้เป็นพื้นที่ชีวิตสุดท้ายก่อนความแห้งแล้งมาเยือน ธรรมชาติมีอะไรให้เรียนรู้มากมายกว่าในห้องเรียนสี่เหลี่ยม อย่างในวันนี้ผมก็ได้ต่อยอดของความรู้ที่ครูท่านเคยสอนในวิชา สปช. (สร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต)เมื่อสมัยเด็กๆ ว่าปลาหรือหอยต่างๆเมื่อฤดูแล้งมันจะจำศีลฝั่งตัวอยู่ในดิน แต่วันนี้ผมได้เรียนรู้เพิ่มซึ่งตาชาวนาบอกผมว่า “หอยมันก็ฉลาด” ก่อนที่น้ำจะแห้งไปจากนามันก็เลือกที่จะฝังตัวอยู่ใต้กอต้นข้าว เพราะเหตุที่ว่าต้นข้าวยังที่จะดูดซับความชื้นจากดินได้อยู่ผลพลอดได้ก้ตกอยู่ที่หอยด้วย “ธรรมชาติก็ต้องพึ่งพาธรรมชาติ”

>>>>ใครว่าหอยโง่วันๆเอาหน้าจมดินอย่างเดียว แต่สิ่งที่หอยมีเหมือนคนคือ หนีร้อนพึ่งเย็นเหมือนๆกัย ธรรมชาติก็อย่างนี้แหละ
วันนี้ก็ได้หายสงสัยไปเลยว่าบรรพบุรุษหอยอยู่ได้มาจนทุกวันนี้และทุกๆชีวิตที่อยู่ได้จนทุกวันนี้ก็เพราะการปรับตัวเข้าหาธรรมชาตินั่นเอง

โดย:นายกอซัง;บ้านในสวน พนมวังก์ พัทลุง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s